Amersfoort

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Fiona helpt meisjes in Nairobi: ‘Thuis heb ik heel wat gehuild’

Door Ingelise de Vries 25 februari 2020

Dankzij de voetbalvereniging van haar zoon Max, krijgt de Amersfoortse Fiona Weijkamp-Sims een paar jaar terug vrouwen uit Nairobi te logeren. Wanneer ze na een week zijn vertrokken, weet Fiona één ding zeker: ze moet deze jonge vrouwen helpen. “Als ik ooit de loterij win, gaat al het prijzengeld naar hen toe.”

Een cultuurkloof was het wel te noemen, toen twee meisjes en later twee voetbalcoaches uit de sloppenwijken Nairobi bij de familie Weijkamp kwamen logeren. Via de voetbalvereniging van haar zoon, vond er in 2011 een uitwisseling plaats. Ouders van de vereniging in Amersfoort konden zich opgeven als gastouder en dat leek Fiona wel wat.

“We vroegen ons soms echt dingen af”, vertelt Fiona in hun knusse huis bij de Leusderweg over de week met de vrouwen. “We wisten bijvoorbeeld niet waarom ze met het licht aan sliepen of een half uur onder de douche stonden.” Het antwoord bleek simpel: “Omdat dat hier kan!”

Kleine dingen

Het zijn de kleine dingen die opvallen. “Ze wilden niet veel vertellen omdat ze zich schaamden. Maar ik schaamde mij ook, hier hebben we zoveel. Toen ze weg waren, liet het me niet los. Ik dacht: ik moet wat doen. Ze komen in mijn leven, dat kan niet voor niks zijn.”

Samen met Max gaat Fiona naar Nairobi, de sloppenwijken in. “Dat was echt verschrikkelijk. Je kunt als blanke vrouw niet zomaar over straat, iemand moet je begeleiden.” Ook de meiden die daar wonen zijn niet veilig. “Ze hebben geen stromend water of toiletten en leven tussen het vuilnis.”

Jezelf schoonhouden, eten regelen en naar school gaan, is een enorme opgave. “Ze kunnen bijvoorbeeld een week per maand niet naar school omdat ze ongesteld zijn. Er is geen maandverband, zelfs onderbroeken hebben ze vaak niet. Het is een beetje deppen met doekjes.” Het grijpt haar enorm aan. “Toen ik thuiskwam, heb ik heel wat gehuild. Het maakte zo’n impact. Daar wilde ik dat niet, daar hebben ze niks aan.”

Onderwijs kan helpen

Waar ze wel wat aan hebben, is onderwijs. Dat is lastig in Nairobi als je geen geld hebt. “Om naar school te gaan, moet je een schooluniform hebben. Zonder geld kan dat niet.” Eten kopen is vaak al onmogelijk, vertelt Fiona geëmotioneerd. “Als je niet naar school kunt, kun je niks. Vooral meiden zijn kwetsbaar; ze komen vaak in de prostitutie terecht, raken jong zwanger. Maar meiden worden ook verkracht.”

Met haar stichting Mathare Girl Power krijgen de meisjes in elk geval voorlichting. Ook is er een mentorprogramma gestart om meisjes te begeleiden. “Nu ligt de focus op seksuele voorlichting. Dat zit daar helemaal niet in het curriculum. We hebben tien meisjes opgeleid en zij zijn allemaal naar een andere school gegaan om daar voorlichting te geven. Dat moet ook uitbreiden in de community, want niet iedereen gaat naar school.”

Ook jongens moeten voorlichting krijgen, vertelt Fiona. “De vrouwen moeten kinderen ondersteunen en eten op tafel zetten. De mannen en vaders zijn afwezig. Zij hebben ook geen goed voorbeeld gehad, dus zo gaat het door. Je moet jongens én meiden voorlichting geven.” Ze ziet daardoor wel enorm veel saamhorigheid onder vrouwen. “Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Waar ellende en problemen zijn, moeten vrouwen samen sterk zijn. Anders ga je ten onder.”

Niet alleen

Overigens – en gelukkig maar – doet Fiona het niet alleen. Eén van de coaches die eerder te gast was, Maqulate, woont en werkt in Nairobi. Ook zij groeide op in een sloppenwijk. Ze ging voetballen, dat zorgt er uiteindelijk voor dat ze met het uitwisselingsprogramma mee mag. Pas op haar dertiende leerde ze lezen. Uiteindelijk kwam ze zelfs voor een women empowerment programma in Amerika terecht om te praten met politici over de situatie in de sloppenwijken. “Ze is een belangrijk onderdeel van de organisatie.”

Hoewel de twee vrouwen steeds meer bereiken, moet Fiona zichzelf er af en toe aan herinneren dat ze niet iedereen kan helpen. “Gelukkig wel steeds meer meisjes. Dat we ze bijvoorbeeld kunnen leren ‘nee’ te zeggen.” Ze hoopt op een olievlek die zich verspreidt. Met benefietacties haalt ze steeds geld op om haar droom – de meisjes een goed leven en onderwijs te geven – waar te maken.

“Als ik nu de loterij zou winnen, joh, het gaat allemaal daarheen. Ik heb niks nodig. Kijk wat we hier in Nederland allemaal hebben! Maar toch lachen ze en zijn ze gelukkig. Dat is toch wel bijzonder. Dat is de echte wereld.”

Amersfoorter van de week

Iedere week benoemen we iemand als Amersfoorter van de week. Ken jij ook iemand met een bijzonder verhaal? Laat het ons weten!

Sebastiaan Bloemendal met zijn mountainbike. Foto: Ingelise de Vries

Sebastiaan verloor 50 kilo: ‘Bij mijn eerste doel heb ik op donuts getrakteerd’

Ineens vond hij het mooi geweest. Begin 2019 besloot Sebastiaan Bloemendal zijn leven om te gooien e...

Anouk werd jong grijs: ‘Mensen vroegen of ik me nog wel sexy voelde’

Julia werkt in de zorg: ‘Na mijn burn-out wilde ik nóóit meer terug’

adv.