Amersfoort

×

indebuurt categorieën

Meer indebuurt

Service

Danique en Luciënne zijn een eeneiige tweeling: ‘We doen écht graag dingen samen’

Door Ingelise de Vries 3 december 2019

Eind oktober gingen we op zoek naar Amersfoortse tweelingen om vragen als ‘zijn jullie echt zo onafscheidelijk’ of ‘worden jullie altijd door elkaar gehaald’ te beantwoorden. We kwamen uit bij Luciënne en Danique Tiggelaven. Extra bijzonder: voor haar afstudeerproject ging Luciënne op zoek naar andere tweelingen.

Je ziet dat de twee dames zusjes zijn, maar op het eerste gezicht zou je Danique en Luciënne misschien niet direct als tweeling inschatten. “Ik heb mijn haar nu ook heel anders”, zegt Luciënne. Ze heeft een flinke bos kleine vlechtjes op haar hoofd. Toch verraden ze zichzelf bij binnenkomst: “Wil je wat drinken?”, zeggen ze exact tegelijkertijd. Vaker dan de meeste mensen spreken de twintigers precies tegelijk dezelfde woorden uit.

Meestal samen

“Waar staat de thee?”, vraagt Luciënne aan haar zus. Er wordt wat in de kastjes gerommeld. “We drinken nooit thee, vandaar dat we geen idee hebben waar het staat.” Ze wonen sinds ruim een half jaar samen met een vriendin in Liendert. Voor het eerst écht het huis uit. Ze woonden beide al een keer in Spanje. “Niet tegelijk en ook niet op dezelfde plek. Dat zijn eigenlijk de enige keren dat we lang uit elkaar zijn geweest. Meestal is het niet meer dan twee of drie dagen.” Er staat nog wel een periode zonder elkaar op de planning: Danique heeft net met haar vriend een vakantie van zes weken geboekt.

Tekst loopt door na de foto

Tweeling Bram en Stijn, gefotografeerd voor het project van Luciënne. Foto: Luciënne Tiggelaven
Tweeling Bram en Stijn, gefotografeerd voor het project van Luciënne. Foto: Luciënne Tiggelaven

Alleen is spannend

“Het is wel goed dat we het hebben gedaan, ik vind het best spannend om dingen alleen te doen”, zegt Danique. “Vroeger wilden we niet eens alleen boodschappen doen”, vult Luciënne aan. “Of alleen naar de stad.” Ze zijn, zoals ze zelf zeggen ‘niet echt een alleen-mens’. “Maar ik weet niet of dat dan echt in mij zit of dat het is omdat we een tweeling zijn”, zegt Luciënne. Erachter komen of dat echt zo is, is lastig. “Voor mijn afstudeerproject heb ik wel heel veel tweelingen gesproken.”

Danique stoot haar zus aan: “Laat je boek zien!” Luciënne fotografeert graag en voor het project sprak én fotografeerde ze een aantal tweelingen. “Ik weet hoe wij zijn en denken, maar ik wilde weten hoe het bij anderen zit.” Eén van de tweelingen die Luciënne fotografeerde, Maud en Sam, zijn langs geweest. “Zo grappig, want ze doen precies…”, begint Luciënne. “Precies wat wij doen!” Als de twee enthousiast worden, gaat het volume omhoog en vertellen ze samen het verhaal.

Tekst loopt door na de foto

Tweeling Judith en Carmen, gefotografeerd voor het project van Luciënne. Foto: Luciënne Tiggelaven
Tweeling Judith en Carmen, gefotografeerd voor het project van Luciënne. Foto: Luciënne Tiggelaven

Spelletjesmensen

Opvallend is dat alle tweelingen die Luciënne heeft gesproken van spelletjes houden. “Vier van de zes zeiden meteen: 30 Seconds, daar zijn we de koning in. En dat zijn wij dus ook. Ik denk dat je elkaar als tweeling echt nog beter aanvoelt als je binnen die dertig seconden de vijf woorden moet raden.” Ze stoten elkaar even aan: “We moeten nog steeds een 30 Seconds-toernooi voor alle tweelingen organiseren.”

“Of we op één kamer slapen? Nee, natuurlijk niet!”

De tweelingen zijn – naast dat ze zelf natuurlijk een tweeling zijn – een rode draad door het leven van de jonge vrouwen. De derde kamer van het huis wordt namelijk bewoond door huisgenoot Judith. “Zij is óók een eeneiige tweeling”, vertellen ze. “We kennen ze al heel lang, vroeger waren we buurmeisjes. We speelden altijd samen.” Het hebben van dezelfde vriendinnen blijft in de loop der jaren ook zo. “Op de middelbare school zaten we in andere klassen, maar je komt toch allemaal met je vriendinnen thuis. Dus dat is één grote groep vriendinnen geworden.”

Voor(oor)delen

Naast de leuke kanten zijn er ook minder leuke kanten, de vooroordelen en vreemde vragen. “Mensen vragen zich wel eens af of we op één kamer slapen. Nee, natuurlijk niet. Hallo, wij willen ook een beetje privacy,” zegt Luciënne. “Of ze willen weten of we wel eens vriendjes uitwisselen. Ieuw! En mensen denken altijd dat we alles samen doen.” Danique: “Ja, of dat ze vragen ‘voelen jullie elkaars pijn’, dat vind ik zo irritant. Nee, wij voelen dat niet.” Qua vooroordelen, hebben ze wel eens van klas gewisseld? “Nee, we waren echt pussy’s. We hebben het één keer gedaan, maar niet om elkaars tentamen te maken, hoor!” Niet zo gek ook, vindt Luciënne: “Jij weet niet meer dan ik. Als ik mezelf niet vertrouw, dan vertrouw ik jou ook niet.”

Voordelen zijn er ook. “Ik vind het echt gezellig”, zegt Luciënne. Danique: “Het lijkt me echt helemaal niet gezellig enig kind te zijn. Al leer je dan misschien beter om alleen te zijn.” Ze zien de voordelen van vaker alleen zijn wel in. “In groepen hebben we altijd elkaar. Misschien als je alleen bent, dat je ook makkelijker alleen ergens naartoe gaat. Dat doen wij niet. Wij doen echt graag dingen samen.”

Amersfoorter van de week

Iedere week benoemen we iemand als Amersfoorter van de week. Ken jij ook iemand met een bijzonder verhaal? Laat het ons weten!

Max Meijer in zijn atelier. Foto: Ingelise de Vries

Goudsmid Max Meijer: ‘Wat ik maak is uniek. Zelfs als iemand het koopt wil ik het soms niet kwijt’

Eigenlijk heeft hij niet zoveel tijd voor interviews. Sinds Max Meijer is gevraagd om de ringen te m...

Wim is al twintig jaar stadsgids in Amersfoort: ‘De sterke verhalen, die vertel ik graag’

Elène heeft de Vita Nova: ‘Ik dacht bij mijn oude baan: is dit het?’

adv.